En dan ben je zelf… eh… schrijver

Soms voel ik me schrijver.
Maar meestal voel ik me een toeschouwer.
Afgelopen dinsdag stond ik voor het Muziekgebouw aan het IJ. Kinderboekenbal. Op de boogbrug maakte ik een foto.
Binnen stond het vol met mensen. Kleurrijk, trots, vol verwachting, werelds.
Met mijn uitgever liep ik de trap af. Helemaal onderaan stond de pers, lenzen omhoog gericht. Op mij. Ik stapte over naar de kant van de schrijvers en was niet langer een toeschouwer.

Voor even…

Ik keek toe hoe andere schrijvers de trap afkwamen, geïnterviewd werden, mochten voordragen, handtekeningen uitdeelden, een griffel uitgereikt kregen.
Ik kocht drankjes voor schrijvers.
Terwijl ik in de drukte voor de bar stond, zei een dame in een roze jurk: maar één bar?
Ik vroeg of ze ook schreef. Nee, zei ze, ik werk voor Lemniscaat. Schrijf jij?

Nee.
Nee?

Ik bedoel ja, zei ik. Gelukkig konden we erom lachen.
Toch nog iets meer toeschouwer dan schrijver.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *