Wormgat

De schrijvers van de Ronde Tafel organiseerden een middag. Een paar mensen kwamen spreken. We aten pruimentaart, stapten over steigers scheve traptreden op, zaten in de zaal waar PC Hooft ooit zat, schudden handen, hoofden, knikten, verwonderden ons.De geschiedenis is rijk en boeiend en daar schrijven we graag over.
De eerste spreker was Hans Goedkoop. Hij vertelde dat hij het boeiende van geschiedenis vond dat hij er dicht bij kon komen, maar tegelijkertijd ook helemaal niet. Hij sprak over grafheuvels waar hij op ging zitten en zich dan als het ware één voelde met wat er in de grafheuvel lag, maar besefte dat dat ook onmetelijk ver weg was.
Ik herken dat zo.
Geschiedenis is een wereld waar je niet bij kunt, die je niet kent, nooit kunt kennen. Het gat van tijd tussen nu en toen blijft altijd even groot. Voorwerpen en plekken dichten dat gat deels. Als een soort van wormgaten.
Fictie niet. Die brengt het verleden naar het heden, dat we bezien door de bril van nu.
De schrijver schept de historische wereld zo waarheidsgetrouw mogelijk. Maar het is die wereld niet. Het verhaal heeft de beide tijden niet aangeraakt, zoals een voorwerp.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *