onderwijs

Gewoon een werkdag

Ik ben op mijn werk en ’t gonst.
Morgen zijn de koningsspelen.
In een lokaal rechts achterin zitten 16 kinderen van groep 8 achter laptops de eindtoets te maken.
In twee lokalen links houdt de middenbouw een tentoonstelling over kunst. Je kunt er naar een levend schilderij kijken (met een knop ‘beweging’ en een knop ‘praten’), naar presentaties kijken, zelfs schrijftips krijgen, die ik natuurlijk meteen meegenomen heb, want ja, schrijven is een kunst en tips maken alles beter. …

Aandacht

Het is opa- en omadag op de school waar ik werk. Dat betekent een rij voor de kapstok, een rij voor de wc, een rij voor de koffie.
Daarna zwermen ze uit. Gewapend met hun lievelingsboek (want kinderboekenweek) zitten ze op de kniekrakend lage stoeltjes bij hun kleinkinderen, soms vier per kind en kijken geïnteresseerd in schriften en boeken, lezen voor, geven uitleg, spelen spelletjes, zetten verkleed als  …

Toen

Hij vertelt.
Over hoe het vroeger ging, hoe het was, hoe het voelde, vol overtuiging alsof hij er zelf bij was.
Zelf de slag bij
Zelf de revolutie
Zelf watersnood
En zij zijn vergeten dat het 2016 is, dat ze zelf bestaan. Ze weten niet waar hun tafels eindigen en zij beginnen, want ze hangen, ze hangen aan
zijn lippen …

Hoe doe je stoer?

Een boek over hoe je stoer moet zijn.
Dat vroeg ze, en ze keek me aan met een blik die zei dat ze het meende, dat het een probleem was dat ze ging aanpakken, zo zeker als een stratenmaker over zand uitkijkt en weet hoe hij het zal dichten: steen voor steen.
Zo onzeker als diezelfde stratenmaker omdat er nog geen stenen zijn geleverd.  …

Schooldag

De kinderen zitten in het lokaal. Hun stemmen zijn harder dan de wind langs de duikelrekken, buitelend over de speelplaats in achtervolging van kleuters met scheppen, paardentuig en loshangende wanten.
Binnen voelt het als haringen in een ton vol zoutkristallen en geur. Kinderzweet, hardwerkend en lui tegelijk.
Schoenen onder de kapstok voetengeur, voetbalgras op broeken, modderknieën.
Hun pennen tikken op tafels vol lijm en krassen en vlekken, onbestemd plakkerig.
De niet-schrijfhand vlak op papier laat vocht achter. Omtrek en oppervlakte, waarin inkt en toekomst vervagen.
Ze werken.
Ze wachten zonder het te weten.